20 artykułów
Amazon zgodził się zapłacić 25 milionów dolarów za przechowywanie nagrań dzieci przez laty i wykorzystywanie ich do trenowania algorytmów. Sprawa pokazuje, jak długo i bez kontroli asystenci głosowi mogą zbierać najbardziej intymne dane domu.
Systemy rozpoznawania twarzy generują błędne identyfikacje, które prowadzą do nieuzasadnionych zatrzymań. Badanie Stanford HAI wskazuje, że 26 procent czarnych i 15 procent azjatyckich kandydatów doświadcza systemowej dyskryminacji przez narzędzia rekrutacyjne AI. AI Act i regulacje stanowe próbują odpowiedzieć, ale skuteczność pozostaje niepewna.
Cyfrowy nadzór nad pracownikami może zwiększać ryzyko urazów, pogarszać zdrowie psychiczne i szkodzić szansom zawodowym. Przegląd 122 badań zestawiamy z obowiązkami, które nakłada na pracodawców unijny AI Act.
Śledzenie klawiatury, analiza tonu głosu na spotkaniach, wnioskowanie o emocjach z mimiki — systemy nadzoru algorytmicznego wchodzą do biur szybciej niż przepisy, które mają je powstrzymać. Co zabrania już unijny AI Act i dlaczego firmy i tak popełniają te same błędy?
Systemy rozpoznawania twarzy w przestrzeni publicznej pozwalają identyfikować osoby bez ich wiedzy i zgody, co rodzi pytania o prywatność i nadużycia.
Narzędzia oparte na AI monitorują pracowników coraz częściej. Badania wskazują na rosnące ryzyko psychospołeczne, luki prawne i niejasną odpowiedzialność za decyzje algorytmów.
Raport instytutu DAIR opisuje, jak kierowcy dostawczy Amazona pracują pod nadzorem co najmniej dziewięciu aplikacji i technologii jednocześnie. Badania Coworker.org pokazują, że ten model eksportowany jest do krajów o słabej ochronie prywatności.
Systemy rozpoznawania twarzy w połączeniu z kamerami miejskimi i bazami danych tworzą infrastrukturę ciągłego nadzoru. Analizujemy, jak AI zmienia równowagę między bezpieczeństwem a prawem do anonimowości w przestrzeni publicznej.
Systemy rozpoznawania twarzy, analiza chodu, wykrywanie emocji — technologie nadzoru oparte na AI rosną szybciej niż prawo. Przegląd najgroźniejszych narzędzi, ich wdrożeń w Europie i Polski oraz braków w ochronie danych biometrycznych.
Inteligentne kamery odczytują tablice rejestracyjne, systemy sprawdzają opłacenie postoju bez parkometru, a algorytmy oceniają styl jazdy. Cyfrowy nadzór w miastach staje się domyślnym standardem — i zwykle dowiadujemy się o nim po fakcie.
Systemy AI budują profile behawioralne z tysięcy punktów danych — lokalizacja, zakupy, scrollowanie, głos. Decyzje o kredycie, ubezpieczeniu, pracy coraz częściej zależą od ocen algorytmicznych, których nie możesz sprawdzić ani skorygować.
Wrzucasz zdjęcie do bezpłatnej aplikacji, a algorytm rozpoznawania obrazów czyta z niego więcej, niż widzisz: geometrię twarzy, lokalizację z metadanych EXIF i kontekst z tła. Firmom typu Clearview AI wystarczą publiczne fotki, by zbudować wyszukiwarkę twarzy z miliardami obrazów.
Systemy AI skanują twarze w przestrzeni publicznej bez zgody obywateli. Unijny AI Act zakazuje zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym, ale wyjątki i brak egzekucji pozostawiają furtkę dla masowej inwigilacji.
Systemy rozpoznawania twarzy stają się coraz powszechniejsze w miastach. Rodzi to pytania o granice między bezpieczeństwem publicznym a prawem do prywatności.
Systemy rozpoznawania twarzy w przestrzeni publicznej budzą obawy o prywatność i nadzór. Jak działają i jakie ryzyka niosą.
Jak algorytmy sztucznej inteligencji i pośrednicy danych zamieniają nasze nawyki w produkt handlowany bez naszej zgody.
Corporacje wdrażają systemy rozpoznawania twarzy w sklepach, biurach i przestrzeniach publicznych bez zgody obywateli. Brak regulacji pozwala na budowanie baz danych biometrycznych na skalę, której nie znały nawet państwo.
Holenderski system SyRI łączył dane z wielu urzędów, by wykrywać oszustwa w zasiłkach. Sąd w Hadze uznał w 2020 roku, że narusza prywatność — a rok później afera toeslagenaffaire przewróciła rząd Holandii.
Sztuczna inteligencja monitoruje pracowników z dokładnością, o jakiej nie śniło się starszym systemom. Dane o kliknięciach, lokalizacji, emocjach i przerwach tworzą cyfrowego zwierzchnika.
Zarządzanie algorytmiczne przestało być domeną platform gig economy — według badań Parlamentu Europejskiego dotyka już ponad 42 procent pracowników. Europarlament chce, by kluczowe decyzje o ludziach podejmowali ludzie.